'Friend is like the star not always seen but always there'
ต่อไปก้อมาถึงบทความกันบ้าง
เรื่องราวของความรัก
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเกาะแห่งหนึ่ง ซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน
ทั้งความสุข ความเศร้า ความรู้ และอื่นๆ รวมทั้ง ความรัก
วันหนึ่งมีประกาศๆ ไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม ดั
งนั้นทั้งหมดจึงเตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกไปจากเกาะนี้
ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะนี้
ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย
เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้ว ความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ
ความรวย แล่นเรื่อผ่าน ความรวยตอบว่า
"ไม่ได้หรอก ฉันรับเธอไปไม่ได้ เพราะเรือฉันน่ะ เต็มไปด้วยทองและเงิน แล้วมันไม่มีที่ให้คุณ"
ความรักจึงตัดสินใจจะถามความเห็นแก่ตัวซึ้งผ่านมาเหมือนกัน ด้วยเรื่อลำงาม
"ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย"
"ฉันช่วยคุณไม่ได้ความรัก คุณน่ะเปียก อาจจะทำให้เรือฉันเปีบกไปด้วย"
ความเศร้าได้พายเรือผ่านมา
ความรักก้อเอ่ยขอความช่วยเหลืออีก
ความเศร้าตอบว่า
"โอ้ความรัก ฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันอยากอยู่คนเดียว ขอโทษด้วยนะ"
ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงเรียกขอความรัก
เพราะมัวแต่กำลังมีความสุข ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
"มานี่ความรัก ฉันรับคุณไปเอง"
เสียงนั้นเป็นเสียงของคนแก่คนหนึ่ง
ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่าใครเป็นผู้ใจดีคนนั้น
เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก้อจากไปตามทางของเขา
ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อคนเก่าคนนั้น ความรักจึงถามความรู้และคนแก่คนอื่นๆ
"ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน"
ความรู้ตอบว่า
"เวลา"
ความรัก "แต่ทำไมเวลาจึงช่วยฉันล่ะ?"
ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบขึ้นว่า
"ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหนน่ะสิ"
เป็นไงบ้างคะกับบทความนี้ รู้สึกซึ้งมากเลย
เวลาเท่านั้นที่เข้าใจความรัก
P ka S
รักนายนะ
